Verhalen

'Eigenlijk kan ik niet zo goed mezelf zijn bij mensen die ik niet ken’

Soms kunnen kinderen zelf verrassend goed verwoorden waar ze tegenaan lopen.

Een jongen van bijna tien vertelde zijn moeder dat hij ergens tegenaan liep. Op vakantie merkte hij namelijk dat hij het lastig vond om op een camping op andere kinderen af te stappen en nieuwe vriendjes te maken. Ook zag hij andere kinderen dingen doen die hij zelf eigenlijk ook wel wilde, maar niet altijd durfde. Een spannende glijbaan bijvoorbeeld, of zomaar ergens op afstappen.

Zelf verwoordde hij het heel mooi:

‘Eigenlijk kan ik niet zo goed mezelf zijn bij mensen die ik niet ken'.

Samen maakten we daar een positieve ingang van:

‘Ik voel me veilig genoeg om mezelf te zijn, onder alle omstandigheden.’

Tijdens de sessie werd zichtbaar dat er verschillende onderliggende stukken meespeelden. Een belangrijk thema was een beschermend, saboterend deel dat ooit was ontstaan vanuit een ervaring die voor hem te spannend was geweest. Dit deel probeerde hem sindsdien te beschermen door als het ware steeds te zeggen: 'doe het maar niet, ga het maar niet aan, straks gebeurt er weer iets.'

Heel goed bedoeld dus. Maar inmiddels hield deze bescherming hem juist tegen.

Ook kwamen thema’s rondom zelfvertrouwen, je plek durven innemen, vriendschappen en familiedynamieken naar voren. Met behulp van NEI, een opstelling met poppetjes en verschillende ondersteunende hulpbronnen hebben we stap voor stap gekeken naar wat niet meer van hem was of hem niet langer hoefde te beschermen.

Een bijzonder onderdeel van de sessie was het thema alleengeboren meerling. In de opstelling kwam naar voren dat hij als drieling begonnen zou zijn. We hebben dit binnen de sessie benaderd als een energetisch thema en gewerkt met het loslaten van wat niet van hem is, zodat hij zijn eigen plek en zijn eigen pad meer ruimte kon geven.

Aan het einde van de sessie koos hij zelf verschillende hulpbronnen die hem mochten ondersteunen. Zijn afsluitende kaart uit 'Inner Kompas voor kids' was bijna symbolisch:

De Leider — durf te leiden, vertrouw op jezelf, je kunt het.

En toen kwam misschien wel het mooiste.

Op de fiets naar huis zei hij tegen zijn moeder:

‘Ik voel eigenlijk nu al dat ik zelfverzekerder ben.’

In de weken daarna zagen zijn ouders daadwerkelijk verschil. Dingen waar hij voorheen voor terugdeinsde, ging hij ineens wél aan. In een pretpark durfde hij van glijbanen waar hij eerder niet vanaf wilde. Op vakantie stapte hij op andere kinderen af en maakte hij vriendjes. En bij een waterpark ging hij zelfs van een spannende half-pipeglijbaan; niet één keer, maar tientallen keren.

Zelf zegt hij:

‘Ik voel me echt beter. Ik ben zelfverzekerder en ik durf meer.’

Dat vind ik zo mooi aan het werken met kinderen. Het gaat niet om van een voorzichtig kind ineens een waaghals maken. Het gaat erom dat een kind zich niet langer onnodig laat tegenhouden door iets wat vanbinnen meespeelt.

Zodat er weer ruimte ontstaat om te ontdekken:

Wat wil ík? Wat kan ík? En durf ik erop te vertrouwen dat ik gewoon mezelf mag zijn*

Soms vertelt het lichaam een verhaal dat je hoofd nog niet helemaal heeft ingehaald.

Een man van 42 jaar kwam bij mij vanwege een aanhoudend hoge bloeddruk. Zelf kon hij niet direct aanwijzen waar dit vandaan kwam. Natuurlijk gaf het meten van een hoge bloeddruk spanning, maar verder voelde hij zich eigenlijk goed. Hij was zelfs net gestart met een nieuwe carrièrestap waar hij enorm enthousiast over was. De switch gaf hem juist vrijheid en energie.

Toch liet zijn lichaam iets anders zien.

Tijdens de sessie onderzochten we met behulp van de biotensor waar de disbalans zat. Al snel kwam naar voren dat er onder de oppervlakte toch veel spanning verbonden was aan zijn carrièreswitch. Niet omdat hij de keuze verkeerd vond, maar omdat er diep vanbinnen veel prestatiedruk en verantwoordelijkheid meespeelden. Het goed willen doen woog zwaarder dan hij zelf had beseft.

Door inzicht te krijgen in deze onderliggende spanning én de emotionele lading los te koppelen, ontstond er meer rust. Hij kon letterlijk en figuurlijk een stap terug doen.

Niet alleen voelde hij zich daarna ontspannen en helderder, ook zijn bloeddruk daalde blijvend. Soms zit de grootste stress niet in wat je doet, maar in wat je onbewust van jezelf verwacht.

Sommige mensen ken je al jaren, en toch leer je elkaar op een andere laag opnieuw kennen. Dat was precies wat gebeurde tijdens een sessie met een oud-collega.

We werkten jarenlang samen binnen de onderwijsopvangvoorziening en spraken veel over het leven, onze kinderen, persoonlijke groei en spiritualiteit. Tijdens mijn opleiding tot energetisch gezinstherapeut mocht ik een sessie bij haar doen.

Zij was nieuwsgierig naar NEI-therapie, maar had er nog geen ervaring mee. Daarnaast had zij last van overgangsklachten en sliep zij al langere tijd slecht.

Tijdens de sessie kwamen we bij de onderliggende emoties achter haar klachten. Nadat deze werden losgekoppeld, ontstond er rust en verandering.

Slechts één sessie had zij nodig om weer goed te kunnen slapen.

Soms laten kinderen met hun gedrag zien wat ze zelf nog niet goed kunnen verwoorden.

Bij een meisje dat ik begeleidde, kwamen regelmatig woede-uitbarstingen voor. Haar ouders zagen dat ze niet lekker in haar vel zat, maar konden niet goed plaatsen waar de heftige emoties vandaan kwamen. Er speelde wel onrust op school, maar de impact daarvan bleek veel groter dan gedacht.

Voorafgaand aan de sessie trok ik met behulp van de biotensor een kaart uit één van mijn kaartendecks met de boodschap: “Ik heb last van iets dat niet van mij is.” Een bijzondere en treffende opening voor wat tijdens de sessie zichtbaar werd.

Tijdens de NEI-sessie kwamen meerdere emoties naar voren die allemaal terugleidden naar dezelfde kern: een gevoel van onveiligheid op school. Haar systeem stond continu “aan”, waardoor ze vooral bezig was met overleven in plaats van zichzelf kunnen zijn.

De sessie gaf ouders meer inzicht in wat er werkelijk onder het gedrag lag. Niet het gedrag zelf stond centraal, maar de boodschap erachter. Soms is gezien en begrepen worden al een eerste belangrijke stap richting rust en herstel.

Soms draag je een angst al zo lang met je mee, dat het bijna normaal voelt.

Een vrouw kwam bij mij omdat ze haar hele leven al bang was voor roltrappen. Naar boven gaan lukte nét, maar naar beneden voelde simpelweg onmogelijk. In het dagelijks leven hield dit haar regelmatig tegen. Ze koos vaak voor de gewone trap, maar merkte vooral dat ze haar eigen angst onbewust begon over te dragen op haar kinderen — terwijl zij nergens bang voor waren.

Tijdens de NEI-sessie bleek het thema dieper te liggen dan alleen de roltrap zelf. De ingang was hoogtevrees in bredere zin. Wat naar voren kwam, was een onverwerkte emotie die verbonden bleek aan een gebeurtenis van maar liefst vijf generaties terug.

Door deze oude emotie los te koppelen, ontstond er letterlijk beweging. Sinds de sessie neemt ze steeds vaker én makkelijker de roltrap. Waar jarenlang angst zat, kwam weer vertrouwen. En soms is daar maar één sessie voor nodig.

Mijn eerste kennismaking met NEI-therapie was op z’n zachtst gezegd bijzonder. Ik wist vooraf eigenlijk niet goed wat ik kon verwachten en besloot het gewoon open te ervaren.

Tijdens de sessie controleerde de therapeut onder andere mijn waterbalans en vitaminehuishouding met behulp van de biotensor. Daaruit kwam naar voren dat ik op dat moment een tekort had aan vitamine C en ijzer. Dat laatste verbaasde me niet, want mijn ijzerwaarden zijn al jarenlang aan de lage kant.

De therapeut werkte vervolgens met een ijzertablet in een buisje dat energetisch werd ingedraaid tijdens de sessie. Eerlijk is eerlijk: ik vond het best bijzonder om te zien en was ook wat sceptisch.

Maar de echte verrassing kwam de volgende dag. Ik moest bloed doneren bij Sanquin, waar mijn ijzer normaal gesproken vaak te laag is. Dit keer keek de verpleegkundige me verbaasd aan en zei: “Wat is jouw ijzer hoog ineens… dat hebben we nog niet eerder gezien. Wat heb je gedaan?”

Vanaf dat moment wist ik: hier wil ik meer van weten. Dat was het begin van mijn reis in de wereld van NEI-therapie.

Sommige patronen draag je niet bewust met je mee, maar voel je wel iedere dag.

Een vrouw van 44 jaar kwam bij mij omdat ze voortdurend “aan” stond. Ze combineerde een drukke baan met de zorg voor haar gezin, hielp haar ouders, was actief bij sportclubs en stond altijd klaar voor anderen. Rust nemen voelde bijna onmogelijk.

Toen ik haar vroeg hoe ze zich eigenlijk zou wíllen voelen, kwam er een diepe zucht. Haar antwoord was simpel: uitgerust.

Tijdens de sessie werd zichtbaar dat het voortdurend zorgen voor anderen een diep patroon was binnen de vrouwenlijn van haar familie. De onderliggende emotie bleek niet alleen van haarzelf te zijn, maar verbonden aan generaties vóór haar. Een gevoel van schuld en falen dat van overgrootmoeder naar oma, naar moeder en uiteindelijk naar haar was doorgegeven.

Door deze emotie los te koppelen ontstond er ruimte. Ruimte om grenzen te voelen én aan te geven. Voor het eerst durfde ze keuzes te maken die goed waren voor háár. Zelfs nee zeggen voelde niet langer verkeerd.

De kaart die haar sessie ondersteunde was veelzeggend: de natuur in. Meer rustmomenten, meer tijd voor zichzelf en stap voor stap minder vermoeidheid. Soms begint verandering precies daar: weer leren luisteren naar jezelf.