Overgang

Sommige mensen ken je al jaren, en toch leer je elkaar op een andere laag opnieuw kennen. Dat was precies wat gebeurde tijdens een sessie met een oud-collega.

We werkten jarenlang samen binnen de onderwijsopvangvoorziening en spraken veel over het leven, onze kinderen, persoonlijke groei en spiritualiteit. Tijdens mijn opleiding tot energetisch gezinstherapeut mocht ik een sessie bij haar doen.

Zij was nieuwsgierig naar NEI-therapie, maar had er nog geen ervaring mee. Daarnaast had zij last van overgangsklachten en sliep zij al langere tijd slecht.

Tijdens de sessie kwamen we bij de onderliggende emoties achter haar klachten. Nadat deze werden losgekoppeld, ontstond er rust en verandering.

Slechts één sessie had zij nodig om weer goed te kunnen slapen.

Mijn eerste kennismaking met NEI-therapie was op z’n zachtst gezegd bijzonder. Ik wist vooraf eigenlijk niet goed wat ik kon verwachten en besloot het gewoon open te ervaren.

Tijdens de sessie controleerde de therapeut onder andere mijn waterbalans en vitaminehuishouding met behulp van de biotensor. Daaruit kwam naar voren dat ik op dat moment een tekort had aan vitamine C en ijzer. Dat laatste verbaasde me niet, want mijn ijzerwaarden zijn al jarenlang aan de lage kant.

De therapeut werkte vervolgens met een ijzertablet in een buisje dat energetisch werd ingedraaid tijdens de sessie. Eerlijk is eerlijk: ik vond het best bijzonder om te zien en was ook wat sceptisch.

Maar de echte verrassing kwam de volgende dag. Ik moest bloed doneren bij Sanquin, waar mijn ijzer normaal gesproken vaak te laag is. Dit keer keek de verpleegkundige me verbaasd aan en zei: “Wat is jouw ijzer hoog ineens… dat hebben we nog niet eerder gezien. Wat heb je gedaan?”

Vanaf dat moment wist ik: hier wil ik meer van weten. Dat was het begin van mijn reis in de wereld van NEI-therapie.

Sommige patronen draag je niet bewust met je mee, maar voel je wel iedere dag.

Een vrouw van 44 jaar kwam bij mij omdat ze voortdurend “aan” stond. Ze combineerde een drukke baan met de zorg voor haar gezin, hielp haar ouders, was actief bij sportclubs en stond altijd klaar voor anderen. Rust nemen voelde bijna onmogelijk.

Toen ik haar vroeg hoe ze zich eigenlijk zou wíllen voelen, kwam er een diepe zucht. Haar antwoord was simpel: uitgerust.

Tijdens de sessie werd zichtbaar dat het voortdurend zorgen voor anderen een diep patroon was binnen de vrouwenlijn van haar familie. De onderliggende emotie bleek niet alleen van haarzelf te zijn, maar verbonden aan generaties vóór haar. Een gevoel van schuld en falen dat van overgrootmoeder naar oma, naar moeder en uiteindelijk naar haar was doorgegeven.

Door deze emotie los te koppelen ontstond er ruimte. Ruimte om grenzen te voelen én aan te geven. Voor het eerst durfde ze keuzes te maken die goed waren voor háár. Zelfs nee zeggen voelde niet langer verkeerd.

De kaart die haar sessie ondersteunde was veelzeggend: de natuur in. Meer rustmomenten, meer tijd voor zichzelf en stap voor stap minder vermoeidheid. Soms begint verandering precies daar: weer leren luisteren naar jezelf.