Ga naar inhoud

Echte verhalen rondom het thema Grenzen aangeven

Vermoeidheid

Sommige patronen draag je niet bewust met je mee, maar voel je wel iedere dag.

Een vrouw van 44 jaar kwam bij mij omdat ze voortdurend “aan” stond. Ze combineerde een drukke baan met de zorg voor haar gezin, hielp haar ouders, was actief bij sportclubs en stond altijd klaar voor anderen. Rust nemen voelde bijna onmogelijk.

Toen ik haar vroeg hoe ze zich eigenlijk zou wíllen voelen, kwam er een diepe zucht. Haar antwoord was simpel: uitgerust.

Tijdens de sessie werd zichtbaar dat het voortdurend zorgen voor anderen een diep patroon was binnen de vrouwenlijn van haar familie. De onderliggende emotie bleek niet alleen van haarzelf te zijn, maar verbonden aan generaties vóór haar. Een gevoel van schuld en falen dat van overgrootmoeder naar oma, naar moeder en uiteindelijk naar haar was doorgegeven.

Door deze emotie los te koppelen ontstond er ruimte. Ruimte om grenzen te voelen én aan te geven. Voor het eerst durfde ze keuzes te maken die goed waren voor háár. Zelfs nee zeggen voelde niet langer verkeerd.

De kaart die haar sessie ondersteunde was veelzeggend: de natuur in. Meer rustmomenten, meer tijd voor zichzelf en stap voor stap minder vermoeidheid. Soms begint verandering precies daar: weer leren luisteren naar jezelf.